06.Mahabharata Volume 6 — पृष्ठ 291–300

महाभारत — खण्ड ६ · Gita Press, Gorakhpur · पृष्ठ 291–300

पृष्ठ 291

महाभारत — खण्ड ६, पृष्ठ 291 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

दिव्याङ्गरागैः पैशाचैरन्यैर्नानाविधैः प्रभोः ॥ १७ ॥

वहाँ नाना प्रकारके मुखवाले भाँति- भाँतिके दिव्य अंगराग लगाये अनेकानेक पिशाच तथा अन्य भूत - वैताल आदि भगवान् शिवके पार्षदगण हर्ष और उल्लासमें भरकर नाच रहे होंगे ॥ १७ ॥

पाणितालसुतालैश्च शम्पातालैः समैस्तथा ।

सम्प्रहृष्टैः प्रनृत्यद्भिः शर्वस्तत्र निषेव्यते ॥ १८ ॥

वे करताल और सुन्दर ताल बजाकर शम्पा ताल देते हुए समभावसे हर्षविभोर हो जोर- जोरसे नृत्य करते हुए वहाँ भगवान् शंकरकी सेवा करते हैं ॥ १८ ॥

इष्टं किल गिरौ स्थानं तद्दिव्यमिति शुश्रुम ।

नित्यं संनिहितो देवस्तथा ते पार्षदाः स्मृताः ॥ १ ९ ॥

उस पर्वतका वह दिव्य स्थान भगवान् शंकरको बहुत प्रिय है । यह बात हमारे सुननेमें आयी है । वहाँ महादेवजी तथा उनके पार्षद नित्य निवास करते हैं ॥

तत्र देव्या तपस्तप्तं शङ्करार्थं सुदुश्चरम् ।

अतस्तदिष्टं देवस्य तथोमाया इति श्रुतिः ॥ २० ॥

वहाँ देवी पार्वतीने भगवान् शंकरकी प्राप्तिके लिये अत्यन्त दुष्कर तपस्या की थी, इसीलिये वह स्थान भगवान् शिव और पार्वतीको अधिक प्रिय है, ऐसा सुना जाता ॥ २० ॥

पूर्वे तत्र महापार्श्वे देवस्योत्तरतस्तथा ।

ऋतवः कालरात्रिश्च ये दिव्या ये च मानुषाः ॥ २१ ॥

देवं चोपासते सर्वे रूपिणः किल तत्र ह ।

तदतिक्रम्य भवनं त्वया यातव्यमेव हि ॥ २२ ॥

महादेवजीके पूर्व तथा उत्तर भागमें महापार्श्व नामक पर्वत है, जहाँ ऋतु, कालरात्रि

तथा दिव्य और मानुषभाव सब- के - सब मूर्तिमान् होकर महादेवजीकी उपासना करते हैं ।

उस स्थानको लाँघकर तुम आगे बढ़ते ही चले जाना ॥ २१-२२ ॥

ततो नीलं वनोद्देशं द्रक्ष्यसे मेघसंनिभम् ।

रमणीयं मनोग्राहि तत्र वै द्रक्ष्यसे स्त्रियम् ॥ २३ ॥

तपस्विनीं महाभागां वृद्धां दीक्षामनुष्ठिताम् ।

द्रष्टव्या सा त्वया तत्र सम्पूज्या चैव यत्नतः ॥ २४ ॥

तदनन्तर तुम्हें मेघोंकी घटाके समान नीला एक वन्य प्रदेश दिखायी देगा । वह बड़ा ही मनोरम और रमणीय है। उस वनमें तुम एक स्त्रीको देखोगे जो तपस्विनी, महान् सौभाग्यवती, वृद्धा और दीक्षापरायण है । तुम यत्नपूर्वक वहाँ उसका दर्शन और पूजन करना ॥ २३-२४ ॥ तां दृष्ट्वा विनिवृत्तस्त्वं ततः पाणिं ग्रहीष्यसि ।

पृष्ठ 292

महाभारत — खण्ड ६, पृष्ठ 292 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

यद्येष समयः सर्वः साध्यतां तत्र गम्यताम् ॥ २५ ॥

उसे देखकर लौटनेपर ही तुम मेरी पुत्रीका पाणिग्रहण कर सकोगे । यदि यह सारी शर्त स्वीकार हो तो इसे पूरी करनेमें लग जाओ और अभी वहाँकी यात्रा आरम्भ कर दो ॥ २५ ॥

अष्टावक्र उवाच

तथास्तु साधयिष्यामि तत्र यास्याम्यसंशयम् ।

यत्र त्वं वदसे साधो भवान् भवतु सत्यवाक् ॥ २६ ॥

अष्टावक्र बोले- ऐसा ही होगा, मैं यह शर्त पूरी करूँगा। श्रेष्ठ पुरुष! आप जहाँ कहते

हैं वहाँ अवश्य जाऊँगा । आपकी वाणी सत्य हो ॥ २६ ॥

भीष्म उवाच

ततोऽगच्छत् स भगवानुत्तरामुत्तरां दिशम् ।

हिमवन्तं गिरिश्रेष्ठं सिद्धचारणसेवितम् ॥ २७ ॥

स गत्वा द्विजशार्दूलो हिमवन्तं महागिरिम् ।

अभ्यगच्छन्नदीं पुण्यां बाहुदां धर्मशालिनीम् ॥ २८ ॥

भीष्मजी कहते हैं - राजन्! तदनन्तर भगवान् अष्टावक्र उत्तरोत्तर दिशाकी ओर चल दिये । सिद्धों और चारणोंसे सेवित गिरिश्रेष्ठ महापर्वत हिमालयपर पहुँचकर वे श्रेष्ठ द्विज धर्मसे शोभा पानेवाली पुण्यमयी बाहुदा नदीके तटपर गये ॥ २७-२८ ॥

अशोके विमले तीर्थे स्नात्वा वै तर्प्य देवताः ।

तत्र वासाय शयने कौशे सुखमुवास ह ॥ २ ९ ॥

वहाँ निर्मल अशोक तीर्थमें स्नान करके देवताओंका तर्पण करनेके पश्चात् उन्होंने कुशकी चटाईपर सुखपूर्वक निवास किया ॥ २ ९ ॥

ततो रात्र्यां व्यतीतायां प्रातरुत्थाय स द्विजः ।

स्नात्वा प्रादुश्चकाराग्निं स्तुत्वा चैनं प्रधानतः ॥ ३० ॥

रुद्राणीं रुद्रमासाद्य ह्रदे तत्र समाश्वसत् ।

विश्रान्तश्च समुत्थाय कैलासमभितो ययौ ॥ ३१ ॥

तदनन्तर रात बीतनेपर वे द्विज प्रातःकाल उठे और उन्होंने स्नान करके अग्निदेवको प्रज्वलित किया । फिर मुख्य- मुख्य वैदिक मन्त्रोंसे अग्निदेवकी स्तुति करके ‘ रुद्राणी रुद्र ’ नामक तीर्थमें गये और वहाँ सरोवरके तटपर कुछ कालतक विश्राम करते रहे । विश्रामके पश्चात् उठकर वे कैलासकी ओर चल दिये ॥ ३०-३१ ॥

सोऽपश्यत् काञ्चनद्वारं दीप्यमानमिव श्रिया ।

मन्दाकिनीं च नलिनीं धनदस्य महात्मनः ॥ ३२ ॥

पृष्ठ 293

महाभारत — खण्ड ६, पृष्ठ 293 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

कुछ दूर जानेपर उन्होंने कुबेरकी अलकापुरीका सुवर्णमय द्वार देखा, जो दिव्य दीप्तिसे देदीप्यमान हो रहा था । वहीं महात्मा कुबेरकी कमलपुष्पोंसे सुशोभित एक बावड़ी देखी, जो गंगाजीके जलसे परिपूर्ण होनेके कारण मन्दाकिनी नामसे विख्यात थी ॥ ३२ ॥

अथ ते राक्षसाः सर्वे येऽभिरक्षन्ति पद्मिनीम् ।

प्रत्युत्थिता भगवन्तं मणिभद्रपुरोगमाः ॥ ३३ ॥

वहाँ जो उस पद्मपूर्ण पुष्करिणीकी रक्षा कर रहे थे, वे सब मणिभद्र आदि राक्षस भगवान् अष्टावक्रको देखकर उनके स्वागतके लिये उठकर खड़े हो गये ॥

स तान् प्रत्यर्चयामास राक्षसान् भीमविक्रमान् ।

निवेदयत मां क्षिप्रं धनदायेति चाब्रवीत् ॥ ३४ ॥

मुनिने भी उन भयंकर पराक्रमी राक्षसोंके प्रति सम्मान प्रकट किया और कहा ——आपलोग शीघ्र ही धनपति कुबेरको मेरे आगमनकी सूचना दे दें ' ॥ ३४ ॥

ते राक्षसास्तथा राजन् भगवन्तमथाब्रुवन् ।

असौ वैश्रवणो राजा स्वयमायाति तेऽन्तिकम् ॥ ३५ ॥

राजन्! वे राक्षस वैसा करके भगवान् अष्टावक्रसे बोले –'प्रभो! राजा कुबेर स्वयं ही आपके निकट पधार रहे हैं ॥ ३५ ॥

विदितो भगवानस्य कार्यमागमनस्य यत् ।

पश्यैनं त्वं महाभागं ज्वलन्तमिव तेजसा ॥ ३६ ॥

‘ आपका आगमन और इस आगमनका जो उद्देश्य है, वह सब कुछ कुबेरको पहलेसे ही ज्ञात है । देखिये, ये महाभाग धनाध्यक्ष अपने तेजसे प्रकाशित होते हुए आ रहे हैं ' ॥ ३६ ॥

ततो वैश्रवणोऽभ्येत्य अष्टावक्रमनिन्दितम् ।

विधिवत्कुशलं पृष्ट्वा ततो ब्रह्मर्षिमब्रवीत् ॥ ३७ ॥

तदनन्तर विश्रवाके पुत्र कुबेरने निकट आकर निन्दारहित ब्रह्मर्षि अष्टावक्रसे विधिपूर्वक कुशल- समाचार पूछते हुए कहा– ॥ ३७ ॥

सुखं प्राप्तो भवान् कच्चित् किं वा मत्तश्चिकीर्षति ।

ब्रूहि सर्वं करिष्यामि यन्मां वक्ष्यसि वै द्विज ॥ ३८ ॥

'ब्रह्मन्! आप सुखपूर्वक यहाँ आये हैं न? बताइये मुझसे किस कार्यकी सिद्धि चाहते हैं? आप मुझसे जो - जो कहेंगे, वह सब पूर्ण करूँगा ॥ ३८ ॥

भवनं प्रविश त्वं मे यथाकामं द्विजोत्तम ।

सत्कृतः कृतकार्यश्च भवान् यास्यत्यविघ्नतः ॥ ३ ९ ॥

' द्विजश्रेष्ठ! आप इच्छानुसार मेरे भवनमें प्रवेश कीजिये और यहाँका सत्कार ग्रहण करके कृतकृत्य हो यहाँसे निर्विघ्न यात्रा कीजियेगा ॥ ३ ९ ॥ प्राविशद् भवनं स्वं वै गृहीत्वा तं द्विजोत्तमम् ।

पृष्ठ 294

महाभारत — खण्ड ६, पृष्ठ 294 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

आसनं स्वं ददौ चैव पाद्यमर्घ्यं तथैव च ॥ ४० ॥

ऐसा कहकर कुबेरने विप्रवर अष्टावक्रको साथ लेकर अपने भवनमें प्रवेश किया और उन्हें पाद्य, अर्घ्य तथा अपना आसन दिया ॥ ४० ॥

अथोपविष्टयोस्तत्र मणिभद्रपुरोगमाः ।

निषेदुस्तत्र कौबेरा यक्षगन्धर्वकिन्नराः ॥ ४१ ॥

जब कुबेर और अष्टावक्र दोनों वहाँ आरामसे बैठ गये तब कुबेरके सेवक मणिभद्र आदि यक्ष, गन्धर्व और किन्नर भी नीचे बैठ गये ॥ ४१ ॥

ततस्तेषां निषण्णानां धनदो वाक्यमब्रवीत् ।

भवच्छन्दं समाज्ञाय नृत्येरन्नप्सरोगणाः ॥ ४२ ॥

आतिथ्यं परमं कार्यं शुश्रूषा भवतस्तथा ।

संवर्ततामित्युवाच मुनिर्मधुरया गिरा ॥ ४३ ॥

उन सबके बैठ जानेपर कुबेरने कहा -' आपकी इच्छा हो तो उसे जानकर यहाँ अप्सराएँ नृत्य करें; क्योंकि आपका आतिथ्य सत्कार और सेवा करना हमलोगोंका परम कर्तव्य है । ' तब मुनिने मधुर वाणीमें कहा, ' तथास्तु — ऐसा ही हो' ॥ ४२-४३ ॥

अथोर्वरा मिश्रकेशी रम्भा चैवोर्वशी तथा ।

अलम्बुषा घृताची च चित्रा चित्राङ्गदा रुचिः ॥ ४४ ॥

मनोहरा सुकेशी च सुमुखी हासिनी प्रभा ।

विद्युता प्रशमी दान्ता विद्योता रतिरेव च ॥ ४५ ॥

एताश्चान्याश्च वै वह्वयः प्रनृत्ताप्सरसः शुभाः ।

अवादयंश्च गन्धर्वा वाद्यानि विविधानि च ॥ ४६ ॥

तदनन्तर उर्वरा, मिश्रकेशी, रम्भा, उर्वशी, अलम्बुषा, घृताची, चित्रा, चित्रांगदा, रुचि, मनोहरा, सुकेशी, सुमुखी, हासिनी, प्रभा, विद्युता, प्रशमी, दान्ता, विद्योता और रति— ये तथा और भी बहुत - सी शुभलक्षणा अप्सराएँ नृत्य करने लगीं और गन्धर्वगण नाना प्रकारके बाजे बजाने लगे ॥ ४४–४६ ॥

अथ प्रवृत्ते गान्धर्वे दिव्ये ऋषिरुपाविशत् ।

दिव्यं संवत्सरं तत्रारमतैष महातपाः ॥ ४७ ॥

वह दिव्य नृत्य- गीत आरम्भ होनेपर महातपस्वी ऋषि अष्टावक्र भी दर्शक मण्डलीमें आ बैठे और वे देवताओंके वर्षसे एक वर्षतक इसी आमोद- प्रमोदमें रमते रहे ॥ ४७ ॥

ततो वैश्रवणो राजा भगवन्तमुवाच ह ।

साग्रः संवत्सरो जातो विप्रेह तव पश्यतः ॥ ४८ ॥

तब राजा वैश्रवण ( कुबेर) -ने भगवान् अष्टावक्रसे कहा - ' विप्रवर! यहाँ नृत्य देखते हुए आपका एक वर्षसे कुछ अधिक समय व्यतीत हो गया है ॥ ४८ ॥

हार्योऽयं विषयो ब्रह्मन् गान्धर्वो नाम नामतः ।

पृष्ठ 295

महाभारत — खण्ड ६, पृष्ठ 295 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

छन्दतो वर्ततां विप्र यथा वदति वा भवान् ॥ ४ ९ ॥ ‘ब्रह्मन्! यह नृत्य- गीतका विषय जिसे ' गान्धर्व' नाम दिया गया है बड़ा मनोहारी है; अतः यदि आपकी इच्छा हो तो यह आयोजन कुछ दिन और इसी तरह चलता रहे अथवा विप्रवर! आप जैसी आज्ञा दें वैसा किया जाय ॥ ४ ९ ॥

अतिथिः पूजनीयस्त्वमिदं च भवतो गृहम् ।

सर्वमाज्ञाप्यतामाशु परवन्तो वयं त्वयि ॥ ५० ॥

‘ आप मेरे पूजनीय अतिथि हैं । यह घर आपका ही है । आप निस्संकोच भावसे शीघ्र ही

सभी कार्योंके लिये हमें आज्ञा दें । हम आपके वशवर्ती किंकर हैं ' ॥

अथ वैश्रवणं प्रीतो भगवान् प्रत्यभाषत ।

अर्चितोऽस्मि यथान्यायं गमिष्यामि धनेश्वर ॥ ५१ ॥

तब अत्यन्त प्रसन्न हुए भगवान् अष्टावक्रने कुबेरसे कहा- ' धनेश्वर! आपने यथोचित

रूपसे मेरा सत्कार किया है । अब आज्ञा दें, मैं यहाँसे जाऊँगा ॥ ५१ ॥

प्रीतोऽस्मि सदृशं चैव तव सर्वं धनाधिप ।

तव प्रसादाद् भगवन् महर्षेश्च महात्मनः ॥ ५२ ॥

नियोगादद्य यास्यामि वृद्धिमानृद्धिमान् भव ।

अथ निष्क्रम्य भगवान् प्रययावुत्तरामुखः ॥ ५३ ॥

‘ धनाधिप! मैं बहुत प्रसन्न हूँ । आपकी सारी बातें आपके अनुरूप ही हैं । भगवन्! अब मैं आपकी कृपासे उन महात्मा महर्षि वदान्यकी आज्ञाके अनुसार आगे जाऊँगा । आप अभ्युदयशील एवं समृद्धिशाली हों । ' इतना कहकर भगवान् अष्टावक्र उत्तर दिशाकी ओर मुँह करके चल दिये ॥ ५२-५३ ॥

कैलासं मन्दरं हैमं सर्वाननुचचार ह ।

एवं समूचे कैलास, मन्दराचल और हिमालयपर विचरण करने लगे ॥ ५३३ ॥

तानतीत्य महाशैलान् कैरातं स्थानमुत्तमम् ॥ ५४ ॥

प्रदक्षिणं तथा चक्रे प्रयतः शिरसा नतः ।

धरणीमवतीर्याथ पूतात्मासौ तदाभवत् ॥ ५५ ॥

उन बड़े -बड़े पर्वतोंको लाँघकर यतचित्त हो उन्होंने किरातवेषधारी महादेवजीके उत्तम स्थानकी परिक्रमा की और उसे मस्तक झुकाकर प्रणाम किया । फिर नीचे पृथ्वीपर उतरकर वे उस स्थानके माहात्म्यसे तत्काल पवित्रात्मा हो गये ॥ ५४-५५ ॥

स तं प्रदक्षिणं कृत्वा त्रिः शैलं चोत्तरामुखः ।

समेन भूमिभागेन ययौ प्रीतिपुरस्कृतः ॥ ५६ ॥

तीन बार उस पर्वतकी परिक्रमा करके वे उत्तराभिमुख हो समतल भूमिसे प्रसन्नतापूर्वक आगे बढ़े ॥ ५६ ॥

ततोऽपरं वनोद्देशं रमणीयमपश्यत ।

पृष्ठ 296

महाभारत — खण्ड ६, पृष्ठ 296 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

सर्वर्तुभिर्मूलफलैः पक्षिभिश्च समन्वितैः ॥ ५७ ॥

रमणीयैर्वनोद्देशैस्तत्र तत्र विभूषितम् । आगे जानेपर उन्हें एक दूसरी रमणीय वनस्थली दिखायी दी, जो सभी ऋतुओंके फल-मूलों, पक्षिसमूहों और मनोरम वनप्रान्तोंसे जहाँ- तहाँ शोभासम्पन्न हो रही थी ॥ ५७ ॥

तत्राश्रमपदं दिव्यं ददर्श भगवानथ ॥ ५८ ॥

शैलांश्च विविधाकारान् काञ्चनान् रत्नभूषितान् ।

मणिभूमौ निविष्टाश्च पुष्करिण्यस्तथैव च ॥ ५ ९ ॥

वहाँ भगवान् अष्टावक्रने एक दिव्य आश्रम देखा । उस आश्रमके चारों ओर नाना प्रकारके सुवर्णमय एवं रत्नभूषित पर्वत शोभा पा रहे थे । वहाँकी मणिमयी भूमिपर कई सुन्दर बावड़ियाँ बनी थीं ॥ ५८-५९ ॥

अन्यान्यपि सुरम्याणि पश्यतः सुबहून्यथ ।

भृशं तस्य मनो रेमे महर्षेर्भावितात्मनः ॥ ६० ॥

इनके सिवा और भी बहुत- से सुरम्य दृश्य वहाँ दिखायी देते थे । उन सबको देखते हुए उन भावितात्मा महर्षिका मन वहाँ विशेष आनन्दका अनुभव करने लगा ॥

स तत्र काञ्चनं दिव्यं सर्वरत्नमयं गृहम् ।

ददर्शाद्भुतसंकाशं धनदस्य गृहाद् वरम् ॥ ६१ ॥

महर्षिने उस प्रदेशमें एक दिव्य सुवर्णमय भवन देखा, जिसमें सब प्रकारके रत्न जड़े गये थे । वह मनोहर गृह कुबेरके राजभवनसे भी सुन्दर, श्रेष्ठ एवं अद्भुत था ॥ ६१ ॥

महान्तो यत्र विविधा मणिकाञ्चनपर्वताः ।

विमानानि च रम्याणि रत्नानि विविधानि च ॥ ६२ ॥

वहाँ भाँति- भाँतिके मणिमय और सुवर्णमय विशाल पर्वत शोभा पाते थे । अनेकानेक सुरम्य विमान तथा नाना प्रकारके रत्न दृष्टिगोचर होते थे ॥ ६२ ॥

मन्दारपुष्पैः संकीर्णां तथा मन्दाकिनीं नदीम् ।

स्वयंप्रभाश्च मणयो वज्रैर्भूमिश्च भूषिता ॥ ६३ ॥

उस प्रदेशमें मन्दाकिनी नदी प्रवाहित होती थी, जिसके स्रोतमें मन्दारके पुष्प बह रहे थे । वहाँ स्वयं प्रकाशित होनेवाली मणियाँ अपनी अद्भुत छटा बिखेर रही थीं । वहाँकी भूमि हीरोंसे जड़ी गयी थी ॥ ६३ ॥

नानाविधैश्च भवनैर्विचित्रमणितोरणैः ।

मुक्ताजालविनिक्षिप्तैर्मणिरत्नविभूषितैः ॥ ६४ ॥

मनोदृष्टिहरै रम्यैः सर्वतः संवृतं शुभैः ।

ऋषिभिश्चावृतं तत्र आश्रमं तं मनोहरम् ॥ ६५ ॥

उस आश्रमके चारों ओर विचित्र मणिमय तोरणोंसे सुशोभित, मोतीकी झालरोंसे अलंकृत तथा मणि एवं रत्नोंसे विभूषित सुन्दर भवन शोभा पा रहे थे । वे मनको मोह

पृष्ठ 297

महाभारत — खण्ड ६, पृष्ठ 297 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

लेनेवाले तथा दृष्टिको बरबस अपनी ओर आकृष्ट कर लेनेवाले थे । उन मंगलमय भवनोंसे घिरा और ऋषि- मुनियोंसे भरा हुआ वह आश्रम बड़ा मनोहर जान पड़ता था ॥ ६४-६५ ॥

ततस्तस्याभवच्चिन्ता कुत्र वासो भवेदिति ।

अथ द्वारं समभितो गत्वा स्थित्वा ततोऽब्रवीत् ॥ ६६ ॥

वहाँ पहुँचकर अष्टावक्रके मनमें यह चिन्ता हुई कि अब कहाँ ठहरा जाय । यह विचार उठते ही वे प्रमुख द्वारके समीप गये और खड़े होकर बोले— ॥ ६६ ॥

अतिथिं समनुप्राप्तमभिजानन्तु येऽत्र वै ।

अथ कन्याः परिवृता गृहात् तस्माद् विनिर्गताः ॥ ६७ ॥

नानारूपाः सप्त विभो कन्याः सर्वा मनोहराः ।

यां यामपश्यत् कन्यां वै सा सा तस्य मनोऽहरत् ॥ ६८ ॥

' इस घरमें जो लोग रहते हों, उन्हें यह विदित होना चाहिये कि मैं एक अतिथि यहाँ आया हूँ । ' उनके इस प्रकार कहते ही उस घरसे एक साथ सात कन्याएँ निकलीं । वे सब-की - सब भिन्न -भिन्न रूपवाली तथा बड़ी मनोहर थीं । विभो! अष्टावक्र मुनि उनमेंसे जिस-जिस कन्याकी ओर देखते, वही वही उनका मन हर लेती थी ॥ ६७-६८ ॥

न च शक्तो वारयितुं मनोऽस्याथावसीदति ।

ततो धृतिः समुत्पन्ना तस्य विप्रस्य धीमतः ॥ ६ ९ ॥

वे अपने मनको रोक नहीं पाते थे । बलपूर्वक रोकनेपर उनका मन शिथिल होता जाता था । तदनन्तर उन बुद्धिमान् ब्राह्मणके हृदयमें किसी तरह धैर्य उत्पन्न हुआ ॥ ६ ९ ॥

अथ तं प्रमदाः प्राहुर्भगवान् प्रविशत्विति ।

स च तासां सुरूपाणां तस्यैव भवनस्य हि ॥ ७० ॥

कौतूहलं समाविष्टः प्रविवेश गृहं द्विजः । तत्पश्चात् वे सातों तरुणी स्त्रियाँ बोलीं- ' भगवन्! आप घरके भीतर प्रवेश करें । ' ऋषिके मनमें उन सुन्दरियोंके तथा उस घरके विषयमें कौतूहल पैदा हो गया था; अतः उन्होंने उस घरमें प्रवेश किया ॥ ७० ॥

तत्रापश्यज्जरायुक्तामरजोऽम्बरधारिणीम् ॥ ७१ ॥

वृद्धां पर्यङ्कमासीनां सर्वाभरणभूषिताम् । वहाँ उन्होंने एक जराजीर्ण वृद्धा स्त्रीको देखा, जो निर्मल वस्त्र धारण किये समस्त आभूषणोंसे विभूषित हो पलँगपर बैठी हुई थी ॥ ७१३ ॥

स्वस्तीति तेन चैवोक्ता सा स्त्री प्रत्यवदत् तदा ॥ ७२ ॥

प्रत्युत्थाय च तं विप्रमास्यतामित्युवाच ह । अष्टावक्रने ‘ स्वस्ति ' कहकर उसे आशीर्वाद दिया । वह स्त्री उनके स्वागतके लिये पलँगसे उठकर खड़ी हो गयी और इस प्रकार बोली- ' विप्रवर! बैठिये ' ॥ ७२ ॥

पृष्ठ 298

महाभारत — खण्ड ६, पृष्ठ 298 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

अष्टावक्र उवाच सर्वाः स्वानालयान् यान्तु एका मामुपतिष्ठतु ॥ ७३ ॥

प्रज्ञाता या प्रशान्ता या शेषा गच्छन्तु च्छन्दतः । अष्टावक्रने कहा — ' सारी स्त्रियाँ अपने - अपने घरको चली जायँ । केवल एक ही मेरे पास रह जाय । जो ज्ञानवती तथा मन और इन्द्रियोंको शान्त रखनेवाली हो, उसीको यहाँ रहना चाहिये । शेष स्त्रियाँ अपनी इच्छाके अनुसार जा सकती हैं ' ॥ ७३ ॥

ततः प्रदक्षिणीकृत्य कन्यास्तास्तमृषिं तदा ॥ ७४ ॥

निश्चक्रमुर्गृहात् तस्मात् सा वृद्धाथ व्यतिष्ठत ।

तदनन्तर वे सब कन्याएँ उस समय ऋषिकी परिक्रमा करके उस घरसे निकल गयीं ।

केवल वह वृद्धा ही वहाँ ठहरी रही ॥ ७४३ ॥

अथ तां संविशन् प्राह शयने भास्वरे तदा ॥ ७५ ॥

त्वयापि सुप्यतां भद्रे रजनी ह्यतिवर्तते । तत्पश्चात् उज्ज्वल एवं प्रकाशमान शय्यापर सोते हुए ऋषिने उस वृद्धासे कहा – ' भद्रे!

अब तुम भी सो जाओ । रात अधिक बीत चली है ' ॥ ७५३ ॥

संलापात् तेन विप्रेण तथा सा तत्र भाषिता ॥ ७६ ॥

द्वितीये शयने दिव्ये संविवेश महाप्रभे । बातचीतके प्रसङ्गमें उस ब्राह्मणके ऐसा कहनेपर वह भी दूसरे अत्यन्त प्रकाशमान दिव्य पलँगपर सो रही ॥ ७६ ॥

अथ सा वेपमानाङ्गी निमित्तं शीतजं तदा ॥ ७७ ॥

व्यपदिश्य महर्षेर्वे शयनं व्यवरोहत ।

स्वागतेनागतां तां तु भगवानभ्यभाषत ॥ ७८ ॥

थोड़ी ही देरमें वह सरदी लगनेका बहाना करके थरथर काँपती हुई आयी और महर्षिकी शय्यापर आरूढ़ हो गयी । पास आनेपर भगवान् अष्टावक्रने ‘ आइये, स्वागत है ’ ऐसा कहकर उसके प्रति सम्मान प्रदर्शित किया ॥ ७७-७८ ॥

सोपागूहद् भुजाभ्यां तु ऋषिं प्रीत्या नरर्षभ ।

निर्विकारमृषिं चापि काष्ठकुड्योपमं तदा ॥ ७ ९ ॥

नरश्रेष्ठ! उसने प्रेमपूर्वक दोनों भुजाओंसे ऋषिका आलिंगन कर लिया तो भी उसने देखा, ऋषि अष्टावक्र सूखे काठ और दीवारके समान विकारशून्य हैं ॥ ७९ ॥

दुःखिता प्रेक्ष्य संजल्पमकार्षीदृषिणा सह ।

ब्रह्मन्नकामतोऽन्यास्ति स्त्रीणां पुरुषतो धृतिः ॥ ८० ॥

कामेन मोहिता चाहं त्वां भजन्तीं भजस्व माम् ।

प्रहृष्टो भव विप्रर्षे समागच्छ मया सह ॥ ८१ ॥

पृष्ठ 299

महाभारत — खण्ड ६, पृष्ठ 299 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

उनकी ऐसी स्थिति देख वह बहुत दुखी हो गयी और मुनिसे इस प्रकार बोली – ' ब्रह्मन्! पुरुषको अपने समीप पाकर उसके काम- व्यवहारको छोड़कर और किसी बातसे स्त्रीको धैर्य नहीं रहता । मैं कामसे मोहित होकर आपकी सेवामें आयी हूँ । आप मुझे स्वीकार कीजिये । ब्रह्मर्षे! आप प्रसन्न हों और मेरे साथ समागम करें ॥

उपगूह च मां विप्र कामार्ताहं भृशं त्वयि ।

एतद्धि तव धर्मात्मंस्तपसः पूज्यते फलम् ॥ ८२ ॥

‘ विप्रवर! आप मेरा आलिंगन कीजिये । मैं आपके प्रति अत्यन्त कामातुर हूँ। धर्मात्मन्! यही आपकी तपस्याका प्रशस्त फल है ॥ ८२ ॥

प्रार्थितं दर्शनादेव भजमानां भजस्व माम् ।

मम चेदं धनं सर्वं यच्चान्यदपि पश्यसि ॥ ८३ ॥

प्रभुस्त्वं भव सर्वत्र मयि चैव न संशयः ।

सर्वान् कामान् विधास्यामि रमस्व सहितो मया ॥ ८४ ॥

‘ मैं आपको देखते ही आपके प्रति अनुरक्त हो गयी हूँ; अतः आप मुझ सेविकाको अपनाइये । मेरा यह सारा धन तथा और जो कुछ आप देख रहे हैं, उस सबके तथा मेरे भी आप ही स्वामी हैं - इसमें संशय नहीं है । आप मेरे साथ रमण कीजिये । मैं आपकी समस्त कामनाएँ पूर्ण करूँगी ॥ ८३-८४ ॥

रमणीये वने विप्र सर्वकामफलप्रदे ।

त्वद्वशाहं भविष्यामि रंस्यसे च मया सह ॥ ८५ ॥

‘ब्रह्मन्! सम्पूर्ण मनोवाञ्छित फलको देनेवाले इस रमणीय वनमें मैं आपके अधीन होकर रहूँगी । आप मेरे साथ रमण कीजिये ॥ ८५ ॥

सर्वान् कामानुपाश्नीमो ये दिव्या ये च मानुषाः ।

नातः परं हि नारीणां विद्यते च कदाचन ॥ ८६ ॥

यथा पुरुषसंसर्गः परमेतद्धि नः फलम् । ' हमलोग यहाँ दिव्य और मनुष्यलोक-सम्बन्धी सम्पूर्ण भोगोंका उपभोग करेंगे । स्त्रियोंके लिये पुरुषसंसर्ग जितना प्रिय है, उससे बढ़कर दूसरा कोई फल कदापि प्रिय नहीं होता । यही हमारे लिये सर्वोत्तम फल है ॥ आत्मच्छन्देन वर्तन्ते नार्यो मन्मथचोदिताः ॥ ८७ ॥

न च दह्यन्ति गच्छन्त्यः सुतप्तैरपि पांसुभिः । ' कामसे प्रेरित हुई नारियाँ सदा अपनी इच्छाके अनुसार बर्ताव करती हैं । कामसे संतप्त होनेपर वे तपी हुई धूलमें भी चलती हैं; परंतु इससे उनके पैर नहीं जलते हैं ' ॥ ८७ ३ ॥ अष्टावक्र उवाच

पृष्ठ 300

महाभारत — खण्ड ६, पृष्ठ 300 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

परदारानहं भद्रे न गच्छेयं कथंचन ॥ ८८ ॥

दूषितं धर्मशास्त्रज्ञैः परदाराभिमर्शनम् । अष्टावक्र बोले- भद्रे! मैं परायी स्त्रीके साथ किसी तरह संसर्ग नहीं कर सकता; क्योंकि धर्मशास्त्रके विद्वानोंने परस्त्रीसमागमकी निन्दा की है ॥ ८८३३ ॥

भद्रे निर्वेष्टुकामं मां विद्धि सत्येन वै शपे ॥ ८ ९ ॥

विषयेष्वनभिज्ञोऽहं धर्मार्थं किल संततिः ।

एवं लोकान् गमिष्यामि पुत्रैरिति न संशयः ॥ ९० ॥

भद्रे धर्मं विजानीहि ज्ञात्वा चोपरमस्व ह । भद्रे! मैं सत्यकी सौगन्ध खाकर कहता हूँ कि एक मनोनीत मुनिकुमारीके साथ विवाह करना चाहता हूँ । तुम इसे ठीक समझो । मैं विषयोंसे अनभिज्ञ हूँ। केवल धर्मके लिये संतानकी प्राप्ति मुझे अभीष्ट है; अतः यही मेरे विवाहका उद्देश्य है । ऐसा होनेपर मैं पुत्रोंद्वारा अभीष्ट लोकोंमें जाऊँगा । इसमें संशय नहीं है । भद्रे! तुम धर्मको समझो और उसे समझकर इस स्वेच्छाचारसे निवृत्त हो जाओ ॥ ८ ९ - ९ ० ॥ स्त्र्युवाच नानिलोऽग्निर्न वरुणो न चान्ये त्रिदशा द्विज ॥ ९ १ ॥

प्रियाः स्त्रीणां यथा कामो रतिशीला हि योषितः ।

सहस्रे किल नारीणां प्राप्येतैका कदाचन ॥ ९ २ ॥

तथा शतसहस्रेषु यदि काचित् पतिव्रता । स्त्री बोली- ब्रह्मन्! वायु, अग्नि, वरुण तथा अन्य देवता भी स्त्रियोंको वैसे प्रिय नहीं हैं, जैसा उन्हें काम प्रिय लगता है; क्योंकि स्त्रियाँ स्वभावतः रतिकी इच्छुक होती हैं । सहस्रों नारियोंमें कभी कोई एक ऐसी स्त्री मिलती है जो रतिलोलुप न हो तथा लाखों स्त्रियोंमें शायद ही कोई एक पतिव्रता मिल सके ॥ ९ १- ९ २३ ॥ नैता जानन्ति पितरं न कुलं न च मातरम् ॥ ९ ३ ॥ न भ्रातॄन् न च भर्तारं न च पुत्रान् न देवरान् ।

लीलायन्त्यः कुलं घ्नन्ति कूलानीव सरिद्वराः ।

दोषान् सर्वांश्च मत्वाऽऽशु प्रजापतिरभाषत ॥ ९ ४ ॥

ये स्त्रियाँ न पिताको जानती हैं न माताको, न कुलको समझती हैं न भाइयोंको । पति, पुत्र तथा देवरोंकी भी ये परवाह नहीं करती हैं । अपने लिये रतिकी इच्छा रखकर ये समस्त कुलकी मर्यादाका नाश कर डालती हैं, ठीक उसी तरह जैसे बड़ी - बड़ी नदियाँ अपने तटोंको ही तोड़ - फोड़ देती हैं । इन सब दोषोंको समझकर ही प्रजापतिने स्त्रियोंके विषयमें उपर्युक्त बातें कही हैं ॥ भीष्म उवाच