श्रीगणेशाय नमः।

महाभारत — खण्ड १ — पृष्ठ 1511–1520

महाभारत — खण्ड १ · Gita Press, Gorakhpur · पृष्ठ 1511–1520

पृष्ठ 1511

महाभारत — खण्ड १, पृष्ठ 1511 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

सुभद्रां चारुसर्वाङ्गीं कामबाणप्रपीडितः ॥ ७ ॥

उधर सुभद्रा गिरिराज रैवतक तथा सब देवताओंकी पूजा करके ब्राह्मणोंसे स्वस्तिवाचन कराकर पर्वतकी परिक्रमा पूरी करके द्वारकाकी ओर लौट रही थी । अर्जुन कामदेवके बाणोंसे अत्यन्त पीड़ित हो रहे थे । उन्होंने दौड़कर सर्वांगसुन्दरी सुभद्राको बलपूर्वक रथपर बिठा लिया ॥ ६-७ ॥

ततः स पुरुषव्याघ्रस्तामादाय शुचिस्मिताम् ।

रथेन काञ्चनाङ्गेन प्रययौ स्वपुरं प्रति ॥ ८ ॥

इसके बाद पुरुषसिंह धनंजय पवित्र मुसकानवाली सुभद्राको साथ ले उस सुवर्णमय रथद्वारा अपने नगरकी ओर चल दिये ॥ ८ ॥

ह्रियमाणां तु तां दृष्ट्वा सुभद्रां सैनिका जनाः ।

विक्रोशन्तोऽद्रवन् सर्वे द्वारकामभितः पुरीम् ॥ ९ ॥

सुभद्राका अपहरण होता देख समस्त सैनिकगण हल्ला मचाते हुए द्वारकापुरीकी ओर दौड़े गये ॥ ९ ॥

ते समासाद्य सहिताः सुधर्मामभितः सभाम् ।

सभापालस्य तत् सर्वमाचख्युः पार्थविक्रमम् ॥ १० ॥

उन्होंने एक साथ सुधर्मासभामें पहुँचकर सभापालसे अर्जुनके उस साहसपूर्ण पराक्रमका सारा हाल कह सुनाया ॥ १० ॥

तेषां श्रुत्वा सभापालो भेरीं सांनाहिकीं ततः ।

पृष्ठ 1512

महाभारत — खण्ड १, पृष्ठ 1512 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

समाजघ्ने महाघोषां जाम्बूनदपरिष्कृताम् ॥ ११ ॥

उनकी बातें सुनकर सभापालने सबको युद्धके लिये तैयार होनेकी सूवना देनेके उद्देश्यसे सुवर्णखचित नगाड़ा बजाया, जिसकी आवाज बहुत ऊँची और दूरतक फैलनेवाली थी ॥ ११ ॥

क्षुब्धास्तेनाथ शब्देन भोजवृष्ण्यन्धकास्तदा ।

अन्नपानमपास्याथ समापेतुः समन्ततः ॥ १२ ॥

उसकी आवाज सुनकर भोज, वृष्णि और अन्धकवंशके वीर क्षुब्ध हो उठे और खाना-पीना छोड़कर चारों ओरसे दौड़े आये ॥ १२ ॥

तत्र जाम्बूनदाङ्गानि स्पर्ध्यास्तरणवन्ति च ।

मणिविद्रुमचित्राणि ज्वलिताग्निप्रभाणि च ॥ १३ ॥

भेजिरे पुरुषव्याघ्रा वृष्ण्यन्धकमहारथाः ।

सिंहासनानि शतशो धिष्ण्यानीव हुताशनाः ॥ १४ ॥

उस सभामें सैकड़ों सिंहासन रखे गये भै, जिनमें सुवर्ण जड़ा गया था । उन सिंहासनोंपर बहुमूल्य बिछौने पड़े थे । वे सभी आसन मणि और मूँगोंसे चित्रित होनेके कारण प्रज्वलित अग्निके समान प्रकाशित हो रहे थे । भोज, वृष्णि और अन्धकवंशके पुरुषसिंह महारथी वीर उन्हीं सिंहासनोंपर आकर बैठे, मानो यज्ञकी वेदियोंपर प्रज्वलित अग्निदेव शोभा पा रहे हों ॥ १३-१४ ॥

तेषां समुपविष्टानां देवानामिव संनये ।

आचख्यौ चेष्टितं जिष्णोः सभापालः सहानुगः ॥ १५ ॥

देवसमूहकी भाँति वहाँ बैठे हुए उन यदुवंशियोंके समुदायमें सेवकोंसहित सभापालने अर्जुनकी वह सारी करतूत कह सुनायी ॥ १५ ॥

तच्छ्रुत्वा वृष्णिवीरास्ते मदसंरक्तलोचनाः ।

अमृष्यमाणाः पार्थस्य समुत्पेतुरहंकृताः ॥ १६ ॥

यह सुनते ही युद्धोन्मादसे लाल नेत्रोंवाले वृष्णिवंशी वीर अर्जुनके प्रति अमर्षसे भर गये और गर्वसे उछल पड़े ॥ १६ ॥

योजयध्वं रथानाशु प्रासानाहरतेति च ।

धनूंषि च महार्हाणि कवचानि बृहन्ति च ॥ १७ ॥

( वे बड़ी उतावलीसे कहने लगे — ) 'जल्दी रथ जोतो, फौरन प्रास ले आओ, धनुष तथा बहुमूल्य एवं विशाल कवच लाओ ' ॥ १७ ॥

सूतानुच्चुक्रुशुः केचिद् रथान् योजयतेति च ।

स्वयं च तुरगान् केचिदयुञ्जन् हेमभूषितान् ॥ १८ ॥

कोई सारथियोंको पुकारकर कहने लगे- ' अरे! जल्दी रथ जोतो। ' कुछ लोग स्वयं ही सोनेके आभूषणोंसे विभूषित घोड़ोंको रथोंमें जोतने लगे ॥ १८ ॥

पृष्ठ 1513

महाभारत — खण्ड १, पृष्ठ 1513 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

रथेष्वानीयमानेषु कवचेषु ध्वजेषु च ।

अभिक्रन्दे नृवीराणां तदासीत् तुमुलं महत् ॥ १ ९ ॥

रथ, कवच और ध्वजाओंके लाये जाते समय चारों ओर उन नर- वीरोंके कोलाहलसे वहाँ बड़ी भारी तुमुल ध्वनि व्याप्त हो गयी ॥ १ ९ ॥

वनमाली ततः क्षीबः कैलासशिखरोपमः ।

नीलवासा मदोत्सिक्त इदं वचनमब्रवीत् ॥ २० ॥

तदनन्तर कैलासशिखरके समान गौरवर्णवाले नील वस्त्र और वनमाला धारण करनेवाले बलरामजी उन यादवोंसे इस प्रकार बोले- ॥ २० ॥

किमिदं कुरुथाप्रज्ञास्तूष्णींभूते जनार्दने ।

अस्य भावमविज्ञाय संक्रुद्धा मोघगर्जिताः ॥ २१ ॥

'मूर्खो! श्रीकृष्ण तो चुपचाप बैठे हैं, तुम यह क्या कर रहे हो? इनका अभिप्राय जाने

बिना ही तुम इतने कुपित हो उठे । तुमलोगोंकी यह गर्जना व्यर्थ ही है ॥ २१ ॥

एष तावदभिप्रायमाख्यातु स्वं महामतिः ।

यदस्य रुचिरं कर्तुं तत् कुरुध्वमतन्द्रिताः ॥ २२ ॥

‘ पहले परम बुद्धिमान् श्रीकृष्ण अपना अभिप्राय बतावें । तदनन्तर जो कर्तव्य इन्हें उचित जान पड़े, उसीका आलस्य छोड़कर पालन करो ' ॥ २२ ॥

ततस्ते तद् वचः श्रुत्वा ग्राह्यरूपं हलायुधात् ।

तूष्णीम्भूतास्ततः सर्वे साधु साध्विति चाब्रुवन् ॥ २३ ॥

बलरामजीकी यह मानने योग्य बात सुनकर सब यादव चुप हो गये और सब लोग उन्हें साधुवाद देने लगे ॥ २३ ॥

समं वचो निशम्यैव बलदेवस्य धीमतः ।

पुनरेव सभामध्ये सर्वे ते समुपाविशन् ॥ २४ ॥

परम बुद्धिमान् बलरामजीके उस वचनको सुननेके साथ ही वे सभी वीर फिर उस सभामें मौन होकर बैठ गये ॥ २४ ॥

ततोऽब्रवीद् वासुदेवं वचो रामः परंतपः ।

किमवागुपविष्टोऽसि प्रेक्षमाणो जनार्दन ॥ २५ ॥

तदनन्तर परंतप बलरामजी भगवान् श्रीकृष्णसे बोले- जनार्दन! यह सब कुछ देखते हुए भी तुम क्यों मौन होकर बैठे हो? ॥ २५ ॥

सत्कृतस्त्वत्कृते पार्थः सर्वैरस्माभिरच्युत ।

न च सोऽर्हति तां पूजां दुर्बुद्धिः कुलपांसनः ॥ २६ ॥

' अच्युत! तुम्हारे संतोषके लिये ही हम सब लोगोंने अर्जुनका इतना सत्कार किया; परंतु वह खोटी बुद्धिवाला कुलांगार उस सत्कारके योग्य कदापि न था ॥ २६ ॥

कोहि तत्रैव भुक्त्वान्नं भाजनं भेत्तुमर्हति ।

पृष्ठ 1514

महाभारत — खण्ड १, पृष्ठ 1514 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

मन्यमानः कुले जातमात्मानं पुरुषः क्वचित् ॥ २७ ॥

‘ अपनेको कुलीन माननेवाला कौन ऐसा मनुष्य है, जो जिस बर्तनमें खाये, उसीमें छेद करे ॥ २७ ॥

इच्छन्नेव हि सम्बन्धं कृतं पूर्वं च मानयन् ।

को हि नाम भवेनार्थी साहसेन समाचरेत् ॥ २८ ॥

‘ सम्बन्धकी इच्छा रहते हुए भी कौन ऐसा कल्याणकामी पुरुष होगा, जो पहलेके उपकारको मानते हुए ऐसा दुःसाहसपूर्ण कार्य करे ॥ २८ ॥

सोऽवमन्य तथास्माकमनादृत्य च केशवम् ।

प्रसह्य हृतवानद्य सुभद्रां मृत्युमात्मनः ॥ २९ ॥

‘ उसने हमलोगोंका अपमान और केशवका अनादर करके आज बलपूर्वक सुभद्राका अपहरण किया है, जो उसके लिये अपनी मृत्युके समान है ॥ २ ९ ॥

कथं हि शिरसो मध्ये कृतं तेन पदं मम ।

मर्षयिष्यामि गोविन्द पादस्पर्शमिवोरगः ॥ ३० ॥

‘ गोविन्द! जैसे सर्प पैरकी ठोकर नहीं सह सकता, उसी प्रकार मैं उसने जो मेरे सिरपर पैर रख दिया है, उसे कैसे सह सकूँगा? ॥ ३० ॥

अद्य निष्कौरवामेकः करिष्यामि वसुंधराम् ।

न हि मे मर्षणीयोऽयमर्जुनस्य व्यतिक्रमः ॥ ३१ ॥

‘ अर्जुनका यह अन्याय मेरे लिये असह्य है। आज मैं अकेला ही इस वसुन्धराको कुरुवंशियोंसे विहीन कर दूँगा ' ॥ ३१ ॥

तं तथा गर्जमानं तु मेघदुन्दुभिनिःस्वनम् ।

अन्वपद्यन्त ते सर्वे भोजवृष्ण्यन्धकास्तदा ॥ ३२ ॥

मेघ और दुन्दुभिकी गम्भीर ध्वनिके समान बलरामजीकी वैसी गर्जना सुनकर उस समय भोज, वृष्णि और अन्धकवंशके समस्त वीरोंने उन्हींका अनुसरण किया ॥ ३२ ॥

इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि सुभद्राहरणपर्वणि बलदेवक्रोधे एकोनविंशत्यधिकद्विशततमोऽध्यायः ॥ २१ ९ ॥ इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपर्वके अन्तर्गत सुभद्राहरणपर्वमें बलदेवक्रोधविषयक दो सौ उन्नीसवाँअध्याय पूरा हुआ ॥ २१९ ॥

O FULL

पृष्ठ 1515

महाभारत — खण्ड १, पृष्ठ 1515 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

(हरणाहरणपर्व) विंशत्यधिकद्विशततमोऽध्यायः द्वारकामें अर्जुन और सुभद्राका विवाह, अर्जुनके इन्द्रप्रस्थ पहुँचनेपर श्रीकृष्ण आदिका दहेज लेकर वहाँ जाना, द्रौपदीके पुत्र एवं अभिमन्युके जन्म, संस्कार और शिक्षा वैशम्पायन उवाच

उक्तवन्तो यथा वीर्यमसकृत् सर्ववृष्णयः ।

ततोऽब्रवीद् वासुदेवो वाक्यं धर्मार्थसंयुतम् ॥ १ ॥

वैशम्पायनजी कहते हैं -जनमेजय! उस समय सभी वृष्णिवंशियोंने अपने - अपने पराक्रमके अनुसार अर्जुनसे बदला लेनेकी बात बार - बार दुहरायी । तब भगवान् वासुदेव यह धर्म और अर्थसे युक्त वचन बोले— ॥। १ ॥

नावमानं कुलस्यास्य गुडाकेशः प्रयुक्तवान् ।

सम्मानोऽभ्यधिकस्तेन प्रयुक्तोऽयं न संशयः ॥ २ ॥

पृष्ठ 1516

महाभारत — खण्ड १, पृष्ठ 1516 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

‘ निद्राविजयी अर्जुनने इस कुलका अपमान नहीं किया है । अपितु ऐसा करके उन्होंने इस कुलके प्रति अधिक सम्मानका भाव ही प्रकट किया है, इसमें संशय नहीं है ॥ २ ॥

अर्थलुब्धान् न वः पार्थो मन्यते सात्वतान् सदा ।

स्वयंवरमनाधृष्यं मन्यते चापि पाण्डवः ॥ ३ ॥

'पाण्डुपुत्र अर्जुन यह जानते हैं कि सात्वतवंशके लोग सदासे ही धनके लोभी नहीं हैं, अतः धन देकर कन्या नहीं ली जा सकती । साथ ही पाण्डुपुत्र अर्जुनको यह भी मालूम है कि स्वयंवरमें कन्याके मिल जानेका पूर्ण निश्चय नहीं रहता, अतः वह भी अग्राह्य ही है ॥ ३ ॥

प्रदानमपि कन्यायाः पशुवत् कोऽनुमन्यते ।

विक्रयं चाप्यपत्यस्य कः कुर्यात् पुरुषो भुवि ॥ ४ ॥

' भला, कौन ऐसा वीर पुरुष होगा, जो पशुकी तरह पराक्रमशून्य होकर कन्यादानकी प्रतीक्षामें बैठा रहेगा एवं इस पृथ्वीपर कौन ऐसा अधम पुरुष होगा, जो धन लेकर अपनी संतानको बेचेगा ॥ ४ ॥

एतान् दोषांस्तु कौन्तेयो दृष्टवानिति मे मतिः ।

अतः प्रसह्य हृतवान् कन्यां धर्मेण पाण्डवः ॥ ५ ॥

' मेरा विश्वास है कि कुन्तीकुमारने इन सभी दोषोंकी ओर दृष्टिपात किया है; इसीलिये उन्होंने क्षत्रिय- धर्मके अनुसार बलपूर्वक कन्याका अपहरण किया है ॥ ५ ॥

उचितश्चैव सम्बन्धः सुभद्रां च यशस्विनीम् ।

एष चापीदृशः पार्थः प्रसह्य हृतवानिति ॥ ६ ॥

‘ मेरी समझमें यह सम्बन्ध बहुत उचित है । सुभद्रा यशस्विनी है और ये कुन्तीपुत्र अर्जुन भी ऐसे ही यशस्वी हैं; अतः इन्होंने सुभद्राका बलपूर्वक हरण किया है ॥ ६ ॥

भरतस्यान्वये जातं शान्तनोश्च यशस्विनः ।

कुन्तिभोजात्मजापुत्रं को बुभूषेत नार्जुनम् ॥ ७ ॥

‘ महाराज भरत तथा महायशस्वी शान्तनुके कुलमें जिनका जन्म हुआ है, जो कुन्तिभोजकुमारी कुन्तीके पुत्र हैं, ऐसे वीरवर अर्जुनको कौन अपना सम्बन्धी बनाना न चाहेगा? ॥ ७ ॥

न च पश्यामि यः पार्थं विजयेत रणे बलात् ।

वर्जयित्वा विरूपाक्षं भगनेत्रहरं हरम् ॥ ८ ॥

अपि सर्वेषु लोकेषु सेन्द्ररुद्रेषु मारिष । ' आर्य! इन्द्रलोक एवं रुद्रलोकसहित सम्पूर्ण लोकोंमें भगदेवताके नेत्रोंका नाश करनेवाले विकराल नेत्रोंवाले भगवान् रुद्रको छोड़कर दूसरे किसीको मैं ऐसा नहीं देखता, जो संग्राममें बलपूर्वक पार्थको परास्त कर सके ॥ ८३ ॥

स च नाम रथस्तादृङ्मदीयास्ते च वाजिनः ॥ ९ ॥

पृष्ठ 1517

महाभारत — खण्ड १, पृष्ठ 1517 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

योद्धा पार्थश्च शीघ्रास्त्रः को नु तेन समो भवेत् ।

तमभिद्रुत्य सान्त्वेन परमेण धनंजयम् ॥ १० ॥

न्यवर्तयत संहृष्टा ममैषा परमा मतिः । ‘ इस समय अर्जुनके पास मेरा सुप्रसिद्ध रथ है, मेरे ही अद्भुत घोड़े हैं और स्वयं अर्जुन शीघ्रता - पूर्वक अस्त्र - शस्त्र चलानेवाले योद्धा हैं । ऐसी दशामें अर्जुनकी समानता कौन कर सकता है? आपलोग प्रसन्नताके साथ दौड़े जाइये और बड़ी सान्त्वनासे धनंजयको लौटा लाइये । मेरी तो यही परम सम्मति है ॥ ९ -१०३ ॥ यदि निर्जित्य वः पार्थो बलाद् गच्छेत् स्वकं पुरम् ॥ ११ ॥

प्रणश्येद् वो यशः सद्यो न तु सान्त्वे पराजयः । 'यदि अर्जुन आपलोगोंको बलपूर्वक हराकर अपने नगरमें चले गये, तब तो आपलोगोंका सारा यश तत्काल ही नष्ट हो जायगा और सान्त्वनापूर्वक उन्हें ले आनेमें अपनी पराजय नहीं है ' ॥ ११३ ॥

तच्छ्रुत्वा वासुदेवस्य तथा चक्रुर्जनाधिप ॥ १२ ॥

जनमेजय! वासुदेवका यह वचन सुनकर यादवोंने वैसा ही किया ॥ १२ ॥

निवृत्तश्चार्जुनस्तत्र विवाहं कृतवान् प्रभुः ।

उषित्वा तत्र कौन्तेयः संवत्सरपराः क्षपाः ॥ १३ ॥

शक्तिशाली अर्जुन द्वारकामें लौट आये । वहाँ उन्होंने सुभद्रासे विवाह किया और एक सालसे कुछ अधिक दिनतक वे वहीं रहे ॥ १३ ॥

विहृत्य च यथाकामं पूजितो वृष्णिनन्दनैः ।

पुष्करे तु ततः शेषं कालं वर्तितवान् प्रभुः ॥ १४ ॥

द्वारकामें इच्छानुसार विहार करके वृष्णिवंशियोंद्वारा पूजित होकर अर्जुन वहाँसे पुष्करतीर्थमें चले गये और वनवासका शेष समय वहीं व्यतीत किया ॥ १४ ॥

पूर्णे तु द्वादशे वर्षे खाण्डवप्रस्थमागतः ।

( ववन्दे धौम्यमासाद्य मातरं च धनंजयः ॥

बारहवाँ वर्ष पूर्ण होनेपर वे खाण्डवप्रस्थमें आये । उन्होंने धौम्यजीके पास जाकर उनको तथा माता कुन्तीको प्रणाम किया । स्पृष्ट्वा च चरणौ राज्ञो भीमस्य च धनंजयः । यमाभ्यां वन्दितो हृष्टः सस्वजे तौ ननन्द च ॥ ) अभिगम्य च राजानं नियमेन समाहितः ॥ १५ ॥

अभ्यर्च्य ब्राह्मणान् पार्थो द्रौपदीमभिजग्मिवान् ।

पृष्ठ 1518

महाभारत — खण्ड १, पृष्ठ 1518 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

इसके बाद राजा युधिष्ठिर और भीमके चरण छुये । तदनन्तर नकुल और सहदेवने आकर अर्जुनको प्रणाम किया । अर्जुनने भी हर्षमें भरकर उन दोनोंको हृदयसे लगा लिया और उनसे मिलकर बड़ी प्रसन्नताका अनुभव किया । फिर वहाँ राजासे मिलकर नियमपूर्वक एकाग्रचित्त हो उन्होंने ब्राह्मणोंका पूजन किया । तत्पश्चात् वे द्रौपदीके समीप गये ॥ १५३ || तं द्रौपदी प्रत्युवाच प्रणयात् कुरुनन्दनम् ॥ १६ ॥

तत्रैव गच्छ कौन्तेय यत्र सा सात्वतात्मजा ।

सुबद्धस्यापि भारस्य पूर्वबन्धः श्लथायते ॥ १७ ॥

द्रौपदीने प्रणयकोपवश कुरुनन्दन अर्जुनसे कहा - 'कुन्तीकुमार! यहाँ क्यों आये हो, वहीं जाओ, जहाँ वह सात्वतवंशकी कन्या सुभद्रा है । सच है, बोझको कितना ही कसकर बाँधा गया हो, जब उसे दूसरी बार बाँधते हैं, तब पहला बन्धन ढीला पड़ जाता है ( यही हालत मेरे प्रति तुम्हारे प्रेमबन्धनकी है ) ॥ १६-१७ ॥

तथा बहुविधं कृष्णां विलपन्तीं धनंजयः ।

सान्त्वयामास भूयश्च क्षमयामास चासकृत् ॥ १८ ॥

इस तरह नाना प्रकारकी बातें कहकर कृष्णा विलाप करने लगी । तब धनंजयने उसे पूर्ण सान्त्वना दी और अपने अपराधके लिये उससे बार- बार क्षमा माँगी ॥ १८ ॥

सुभद्रां त्वरमाणश्च रक्तकौशेयवासिनीम् ।

पार्थः प्रस्थापयामास कृत्वा गोपालिकावपुः ॥ १ ९ ॥

इसके बाद अर्जुनने लाल रेशमी साड़ी पहनकर आयी हुई अनिन्द्यसुन्दरी सुभद्राका ग्वालिनका- सा वेश बनाकर उसे बड़ी उतावलीके साथ महलमें भेजा ॥ १ ९ ॥

साधिकं तेन रूपेण शोभमाना यशस्विनी ।

भवनं श्रेष्ठमासाद्य वीरपत्नी वराङ्गना ॥ २० ॥

ववन्दे पृथुताम्राक्षी पृथां भद्रा यशस्विनी ।

तां कुन्ती चारुसर्वाङ्गीमुपाजिघ्रत मूर्धनि ॥ २१ ॥

वीरपत्नी, वरांगना एवं यशस्विनी सुभद्रा उस वेशमें और अधिक शोभा पाने लगी । उसकी आँखें विशाल और कुछ-कुछ लाल थीं । उस यशस्विनीने सुन्दर राजभवनके भीतर जाकर राजमाता कुन्तीके चरणोंमें प्रणाम किया । कुन्ती उस सर्वांगसुन्दरी पुत्र -वधूको हृदयसे लगाकर उसका मस्तक सूँघने लगी ॥ २०-२१ ॥

पृष्ठ 1519

महाभारत — खण्ड १, पृष्ठ 1519 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

Gray सुभद्राका कुन्ती और द्रौपदीकी सेवामें उपस्थित होना

पृष्ठ 1520

महाभारत — खण्ड १, पृष्ठ 1520 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

प्रीत्या परमया युक्ता आशीर्भिर्युञ्जतातुलाम् ।

ततोऽभिगम्य त्वरिता पूर्णेन्दुसदृशानना ॥ २२ ॥

ववन्दे द्रौपदीं भद्रा प्रेष्याहमिति चाब्रवीत् । और उसने बड़ी प्रसन्नताके साथ उस अनुपम वधूको अनेक आशीर्वाद दिये । तदनन्तर पूर्ण चन्द्रमाके सदृश मनोहर मुखवाली सुभद्राने तुरंत जाकर महारानी द्रौपदीके चरण छूए और कहा — ‘ देवि! मैं आपकी दासी हूँ' ॥ २२ ॥

प्रत्युत्थाय तदा कृष्णा स्वसारं माधवस्य च ॥ २३ ॥

परिष्वज्यावदत् प्रीत्या निःसपत्नोऽस्तु ते पतिः ।

तथैव मुदिता भद्रा तामुवाचैवमस्त्विति ॥ २४ ॥

उस समय द्रौपदी तुरंत उठकर खड़ी हो गयी और श्रीकृष्णकी बहिन सुभद्राको हृदयसे लगाकर बड़ी प्रसन्नतासे बोली- ' बहिन! तुम्हारे पति शत्रुरहित हों । ' सुभद्राने भी आनन्दमग्न होकर कहा - ' बहिन! ऐसा ही हो' ॥ २३-२४ ॥

ततस्ते हृष्टमनसः पाण्डवेया महारथाः ।

कुन्ती च परमप्रीता बभूव जनमेजय ॥ २५ ॥

श्रुत्वा तु पुण्डरीकाक्षः सम्प्राप्तं स्वं पुरोत्तमम् ।

अर्जुनं पाण्डवश्रेष्ठमिन्द्रप्रस्थगतं तदा ॥ २६ ॥

आजगाम विशुद्धात्मा सह रामेण केशवः ।

वृष्ण्यन्धकमहामात्रैः सह वीरैर्महारथैः ॥ २७ ॥