02.Mahabharata Volume 2 — पृष्ठ 1111–1120

महाभारत — खण्ड २ · Gita Press, Gorakhpur · पृष्ठ 1111–1120

पृष्ठ 1111

महाभारत — खण्ड २, पृष्ठ 1111 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

‘तात! सब धर्मोंके ज्ञाता मनीषी महर्षि इस दिशाको देवराज इन्द्र तथा कुबेरका निवासस्थान कहते हैं । इधरसे ही उदित होनेवाले सूर्यदेवकी समस्त प्रजा, धर्मज्ञ ऋषि, सिद्ध महात्मा तथा साध्य देवता उपासना करते हैं ॥ ६-७ ॥

यमस्तु राजा धर्मज्ञः सर्वप्राणभृतां प्रभुः ।

प्रेतसत्त्वगतिं ह्येनां दक्षिणामाश्रितो दिशम् ॥ ८ ॥

‘ समस्त प्राणियोंके ऊपर प्रभुत्व रखनेवाले धर्मज्ञ राजा यम इस दक्षिण दिशाका

आश्रय लेकर रहते हैं । इसमें मरे हुए प्राणी ही जा सकते हैं ॥ ८ ॥

एतत् संयमनं पुण्यमतीवाद्भुतदर्शनम् ।

प्रेतराजस्य भवनमृद्धया परमया युतम् ॥ ९ ॥

‘ प्रेतराजका यह निवासस्थान अत्यन्त समृद्धिशाली परम पवित्र तथा देखनेमें अद्भुत है । राजन्! इसका नाम संयमन ( या संयमनीपुरी ) है ॥ ९ ॥

यं प्राप्य सविता राजन् सत्येन प्रतितिष्ठति ।

अस्तं पर्वतराजानमेतमाहुर्मनीषिणः ॥ १० ॥

एतं पर्वतराजानं समुद्रं च महोदधिम् ।

आवसन् वरुणो राजा भूतानि परिरक्षति ॥ ११ ॥

‘ राजन्! जहाँ जाकर भगवान् सूर्य सत्यसे प्रतिष्ठित होते हैं, उस पर्वतराजको मनीषी पुरुष अस्ताचल कहते हैं । गिरिराज अस्ताचल और महान् जलराशिसे भरे हुए समुद्रमें रहकर राजा वरुण समस्त प्राणियोंकी रक्षा करते हैं ॥ १०-११ ॥

उदीचीं दीपयन्नेष दिशं तिष्ठति वीर्यवान् ।

महामेरुर्महाभाग शिवो ब्रह्मविदां गतिः ॥ १२ ॥

‘ महाभाग! ' यह अत्यन्त प्रकाशमान महामेरु पर्वत दिखायी देता है, जो उत्तर दिशाको उद्भासित करता हुआ खड़ा है। इस कल्याणकारी पर्वतपर ब्रह्मवेत्ताओंकी ही पहुँच हो सकती है ॥ १२ ॥

यस्मिन् ब्रह्मसदश्चैव भूतात्मा चावतिष्ठते ।

प्रजापतिः सृजन् सर्वं यत् किञ्चिज्जङ्गमागमम् ॥ १३ ॥

‘ इसीपर ब्रह्माजीकी सभा है, जहाँ समस्त प्राणियोंके आत्मा ब्रह्मा स्थावर- जंगम समस्त प्राणियोंकी सृष्टि करते हुए नित्य निवास करते हैं ॥ १३ ॥

यानाहुर्ब्रह्मणः पुत्रान् मानसात् दक्षसप्तमान् ।

तेषामपि महामेरुः शिवं स्थानमनामयम् ॥ १४ ॥

'जिन्हें ब्रह्माजीका मानसपुत्र बताया जाता है और जिनमें दक्षप्रजापतिका स्थान सातवाँ है । उन समस्त प्रजापतियोंका भी यह महामेरु पर्वत ही रोग- शोकसे रहित सुखद स्थान है ॥ १४ ॥

अत्रैव प्रतितिष्ठन्ति पुनरेवोदयन्ति च ।

पृष्ठ 1112

महाभारत — खण्ड २, पृष्ठ 1112 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

सप्त देवर्षयस्तात वसिष्ठप्रमुखाः सदा ॥ १५ ॥

‘ तात! वसिष्ठ आदि सात देवर्षि इन्हीं प्रजापतिमें लीन होते और पुनः इन्हींसे प्रकट होते हैं ॥ १५ ॥

देशं विरजसं पश्य मेरोः शिखरमुत्तमम् ।

यत्रात्मतृप्तैरध्यास्ते देवैः सह पितामहः ॥ १६ ॥

‘ युधिष्ठिर! मेरुका वह उत्तम शिखर देखो, जो रजोगुण रहित प्रदेश है, वहाँ अपने-आपमें तृप्त रहनेवाले देवताओंके साथ पितामह ब्रह्मा निवास करते हैं ॥ १६ ॥

यमाहुः सर्वभूतानां प्रकृतेः प्रकृतिं ध्रुवम् ।

अनादिनिधनं देवं प्रभुं नारायणं परम् ॥ १७ ॥

ब्रह्मणः सदनात् तस्य परं स्थानं प्रकाशते ।

देवा अपि न पश्यन्ति सर्वतेजोमयं शुभम् ॥ १८ ॥

अत्यर्कानलदीप्तं तत् स्थानं विष्णोर्महात्मनः ।

स्वयैव प्रभया राजन् दुष्प्रेक्ष्यं देवदानवैः ॥ १ ९ ॥

‘ जो समस्त प्राणियोंकी पञ्चभूतमयी प्रकृतिके अक्षय उपादान हैं, जिन्हें ज्ञानी पुरुष अनादि अनन्त दिव्य- स्वरूप परम प्रभु नारायण कहते हैं, उनका उत्तम स्थान उस ब्रह्मलोकसे भी ऊपर प्रकाशित हो रहा है । देवता भी उन सर्वतेजोमय शुभस्वरूप भगवान्का सहज ही दर्शन नहीं कर पाते । राजन्! परमात्मा विष्णुका वह स्थान सूर्य और अग्निसे भी अधिक तेजस्वी है और अपनी ही प्रभासे प्रकाशित होता है । देवताओं और दानवोंके लिये उसका दर्शन अत्यन्त कठिन है ॥ १७–१९ ॥

प्राच्यां नारायणस्थानं मेरावतिविराजते ।

यत्र भूतेश्वरस्तात सर्वप्रकृतिरात्मभूः ॥ २० ॥

भासयन् सर्वभूतानि सुश्रियाभिविराजते ।

नात्र ब्रह्मर्षयस्तात कुत एव महर्षयः ॥ २१ ॥

प्राप्नुवन्ति गतिं ह्येतां यतीनां भावितात्मनाम् ।

न तं ज्योतींषि सर्वाणि प्राप्य भासन्ति पाण्डव ॥ २२ ॥

‘ तात! पूर्व दिशामें मेरुपर ही भगवान् नारायणका स्थान सुशोभित हो रहा है, जहाँ सम्पूर्ण भूतोंके स्वामी तथा सबके उपादान कारण स्वयंभू भगवान् विष्णु अपने उत्कृष्ट तेजसे सम्पूर्ण भूतोंको प्रकाशित करते हुए विराजमान होते हैं । वहाँ यत्नशील ज्ञानी महात्माओंकी ही पहुँच हो सकती है । उस नारायणधाममें ब्रह्मर्षियोंकी भी गति नहीं है । फिर महर्षि तो वहाँ जा ही कैसे सकते हैं । पाण्डुनन्दन! सम्पूर्ण ज्योतिर्मय पदार्थ भगवान्के निकट जाकर अपना तेज खो बैठते हैं - उनमें पूर्ववत् प्रकाश नहीं रह जाता ॥ २०– २२ ॥ स्वयं प्रभुरचिन्त्यात्मा तत्र ह्यतिविराजते ।

पृष्ठ 1113

महाभारत — खण्ड २, पृष्ठ 1113 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

यतयस्तत्र गच्छन्ति भक्त्या नारायणं हरिम् ॥ २३ ॥

‘ साक्षात् अचिन्त्यस्वरूप भगवान् विष्णु ही वहाँ विराजित होते हैं । यत्नशील महात्मा भक्तिके प्रभावसे वहाँ भगवान् नारायणको प्राप्त होते हैं ॥ २३ ॥

परेण तपसा युक्ता भाविताः कर्मभिः शुभैः ।

योगसिद्धा महात्मानस्तमोमोहविवर्जिताः ॥ २४ ॥

तत्र गत्वा पुनर्नेमं लोकमायान्ति भारत ।

स्वयम्भुवं महात्मानं देवदेवं सनातनम् ॥ २५ ॥

‘ भारत! जो उत्तम तपस्यासे युक्त हैं और पुण्यकर्मोंके अनुष्ठानसे पवित्र हो गये हैं, वे अज्ञान और मोहसे रहित योगसिद्ध महात्मा उस नारायण- धाममें जाकर फिर इस संसारमें नहीं लौटते हैं । अपितु स्वयंभू एवं सनातन परमात्मा देवदेव विष्णुमें लीन हो जाते हैं ॥ २४-२५ ॥

स्थानमेतन्महाभाग ध्रुवमक्षयमव्ययम् ।

ईश्वरस्य सदा ह्येतत् प्रणमात्र युधिष्ठिर ॥ २६ ॥

‘ महाभाग युधिष्ठिर! यह परमेश्वरका नित्य, अविनाशी और अविकारी स्थान है । तुम यहींसे इसको प्रणाम करो ॥ २६ ॥

एनं त्वहरहर्मेरुं सूर्याचन्द्रमसौ ध्रुवम् ।

प्रदक्षिणमुपावृत्य कुरुतः कुरुनन्दन ॥ २७ ॥

ज्योतींषि चाप्यशेषेण सर्वाण्यनघ सर्वतः ।

परियान्ति महाराज गिरिराजं प्रदक्षिणम् ॥ २८ ॥

‘ कुरुनन्दन! सूर्य और चन्द्रमा प्रतिदिन इस निश्चल मेरुगिरिकी प्रदक्षिणा करते रहते हैं । पापशून्य महाराज! सम्पूर्ण नक्षत्र भी गिरिराज मेरुकी सर्वतोभावेन परिक्रमा करते हैं ॥ २७-२८ ॥

एतं ज्योतींषि सर्वाणि प्रकर्षन् भगवानपि ।

कुरुते वितमस्कर्मा आदित्योऽभिप्रदक्षिणम् ॥ २ ९ ॥

‘ अन्धकारका निवारण करना ही जिनका मुख्य कर्म है, वे भगवान् सूर्य भी सम्पूर्ण ज्योतियोंको अपनी ओर खींचते हुए इस मेरुगिरिकी प्रदक्षिणा करते हैं ॥ २ ९ ॥

अस्तं प्राप्य ततः संध्यामतिक्रम्य दिवाकरः ।

उदीचीं भजते काष्ठां दिशमेष विभावसुः ॥ ३० ॥

स मेरुमनुवृत्तः सन् पुनर्गच्छति पाण्डव ।

प्राङ्मुखः सविता देवः सर्वभूतहिते रतः ॥ ३१ ॥

‘ तदनन्तर अस्ताचलको पहुँचकर संध्याकालकी सीमाको लाँघकर ये भगवान् सूर्य उत्तर दिशाका आश्रय लेते हैं । पाण्डुनन्दन! मेरु पर्वतका अनुसरण करके उत्तर दिशाकी

पृष्ठ 1114

महाभारत — खण्ड २, पृष्ठ 1114 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

सीमातक पहुँचकर ये समस्त प्राणियोंके हितमें तत्पर रहनेवाले भगवान् सूर्य पुनः पूर्वाभिमुख होकर चलते हैं ॥ ३०-३१ ॥

स मासान् विभजन् काले बहुधा पर्वसंधिषु ।

तथैव भगवान् सोमो नक्षत्रैः सह गच्छति ॥ ३२ ॥

‘ उसी प्रकार भगवान् चन्द्रमा भी नक्षत्रोंके साथ मेरु पर्वतकी परिक्रमा करते हैं और पर्वसंधिके समय विभिन्न मासोंका विभाग करते रहते हैं ॥ ३२ ॥

एवमेतं त्वतिक्रम्य महामेरुमतन्द्रितः ।

भावयन् सर्वभूतानि पुनर्गच्छति मन्दरम् ॥ ३३ ॥

तथा तमिस्रहा देवो मयूखैर्भावयञ्जगत् ।

मार्गमेतदसम्बाधमादित्यः परिवर्तते ॥ ३४ ॥

' इस तरह आलस्यरहित हो इस महामेरुका उल्लंघन करके समस्त प्राणियोंका पोषण करते हुए वे पुनः मन्दराचलको चले जाते हैं । उसी प्रकार अन्धकारनाशक भगवान् सूर्य अपनी किरणोंसे सम्पूर्ण जगत्का पालन करते हुए इस बाधारहित मार्गपर सदा चक्कर लगाते रहते हैं ॥ ३३-३४ ॥

सिसृक्षुः शिशिराण्येव दक्षिणां भजते दिशम् ।

ततः सर्वाणि भूतानि कालोऽभ्यर्च्छति शैशिरः ॥ ३५ ॥

स्थावराणां च भूतानां जङ्गमानां च तेजसा ।

तेजांसि समुपादत्ते निवृत्तः स विभावसुः ॥ ३६ ॥

ततः स्वेदक्लमौ तन्द्री ग्लानिश्च भजते नरान् ।

प्राणिभिः सततं स्वप्नो ह्यभीक्ष्णं च निषेव्यते ॥ ३७ ॥

एवमेतदनिर्देश्यं मार्गमावृत्य भानुमान् ।

पुनः सृजति वर्षाणि भगवान् भावयन् प्रजाः ॥ ३८ ॥

‘ शीतकी सृष्टि करनेकी इच्छासे ही सूर्यदेव दक्षिण दिशाका आश्रय लेते हैं, इसलिये समस्त प्राणियोंपर शीतकालका प्रभाव पड़ने लगता है । दक्षिणायनसे निवृत्त होनेपर वे भगवान् सूर्य स्थावर- जंगम सभी प्राणियोंका तेज अपने तेजसे हर लेते हैं, यही कारण है कि मनुष्योंको पसीना, थकावट, आलस्य और ग्लानिका अनुभव होता है तथा प्राणी सदा निद्राका ही बार- बार सेवन करते हैं । इस प्रकार इस अन्तरिक्ष मार्गको आवृत करके समस्त प्रजाकी पुष्टि करते हुए भगवान् सूर्य पुनः वर्षाकी सृष्टि करते हैं ॥ ३५-३८ ॥

वृष्टिमारुतसंतापैः सुखैः स्थावरजङ्गमान् ।

वर्धयन् सुमहातेजाः पुनः प्रतिनिवर्तते ॥ ३ ९ ॥

' महातेजस्वी सूर्यदेव वृष्टि, वायु और तापद्वारा सुखपूर्वक चराचर जीवोंकी पुष्टि करते हुए पुनः अपने स्थानपर लौट आते हैं ॥ ३ ९ ॥ एवमेष चरन् पार्थ कालचक्रमतन्द्रितः ।

पृष्ठ 1115

महाभारत — खण्ड २, पृष्ठ 1115 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

प्रकर्षन् सर्वभूतानि सविता परिवर्तते ॥ ४० ॥

'कुन्तीनन्दन! इस प्रकार ये भगवान् सूर्य सावधान हो समस्त प्राणियोंका आकर्षण और पोषण करते हुए विचरते और कालचक्रका संचालन करते हैं ॥ ४० ॥

संतता गतिरेतस्य नैष तिष्ठति पाण्डव ।

आदायैव तु भूतानां तेजो विसृजते पुनः ॥ ४१ ॥

विभजन् सर्वभूतानामायुः कर्म च भारत ।

अहोरात्रं कलाः काष्ठाः सृजत्येष सदा विभुः ॥ ४२ ॥

‘ युधिष्ठिर! यह सूर्यदेवकी निरन्तर चलनेवाली गति है । सूर्य कभी एक क्षणके लिये भी रुकते नहीं हैं । वे सम्पूर्ण भूतोंके रसमय तेजको ग्रहण करके पुनः उसे वर्षाकालमें बरसा देते हैं । भारत! ये भगवान् सविता सम्पूर्ण भूतोंकी आयु और कर्मका विभाग करते हुए दिन - रात, कला- काष्ठा आदि समयकी निरन्तर सृष्टि करते रहते हैं ' ॥ ४१-४२ ॥ इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि यक्षयुद्धपर्वणि मेरुदर्शने त्रिषष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः ॥ १६३ ॥

इसप्रकार श्रीमहाभारत वनपर्वके अन्तर्गत यक्षयुद्धपर्वमें मेरुदर्शनविषयक एक सौ तिरसठसाँ अध्याय पूरा हुआ ॥ १६३ ॥

पृष्ठ 1116

महाभारत — खण्ड २, पृष्ठ 1116 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

चतुःषष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः पाण्डवोंकी अर्जुनके लिये उत्कण्ठा और अर्जुनका आगमन वैशम्पायन उवाच तस्मिन् नगेन्द्रे वसतां तु तेषां

महात्मनां सद्व्रतमास्थितानाम् ।

रतिः प्रमोदश्च बभूव तेषा- माकाङ्क्षतां दर्शनमर्जुनस्य ॥ १ ॥

वैशम्पायनजी कहते हैं -जनमेजय! उस पर्वतराज गन्धमादनपर उत्तम व्रतका आश्रय ले निवास करते हुए अर्जुनके दर्शनकी इच्छा रखनेवाले महामना पाण्डवोंके मनमें अत्यन्त प्रेम और आनन्दका प्रादुर्भाव हुआ ॥ १ ॥

तान् वीर्ययुक्तान् सुविशुद्धकामां- स्तेजस्विनः सत्यधृतिप्रधानान् ।

सम्प्रीयमाणा बहवोऽभिजग्मु- र्गन्धर्वसङ्घाश्च महर्षयश्च ॥ २ ॥

वे सब- के - सब बड़े पराक्रमी थे । उनकी कामनाएँ अत्यन्त विशुद्ध थीं । वे तेजस्वी तो थे ही, सत्य और धैर्य उनके प्रधान गुण थे; अतः बहुतसे गन्धर्व तथा महर्षिगण उनसे प्रेमपूर्वक मिलने - जुलनेके लिये आने लगे ॥ २ ॥

तं पादपैः पुष्पधरैरुपेतं नगोत्तमं प्राप्य महारथानाम् । मनःप्रसादः परमो बभूव यथा दिवं प्राप्य मरुद्गणानाम् ॥ ३ ॥

वह श्रेष्ठ पर्वत विकसित वृक्षावलियोंसे विभूषित था । वहाँ पहुँच जानेसे महारथी पाण्डवोंके मनमें बड़ी प्रसन्नता रहने लगी । ठीक उसी तरह, जैसे मरुद्गणोंको स्वर्गलोकमें पहुँचनेपर प्रसन्नता होती है ॥ ३ ॥

मयूरहंसस्वननादितानि पुष्पोपकीर्णानि महाचलस्य । शृङ्गाणि सानूनि च पश्यमाना गिरेः परं हर्षमवाप्य तस्थुः ॥ ४ ॥

पृष्ठ 1117

महाभारत — खण्ड २, पृष्ठ 1117 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

उस महान् पर्वतके शिखर मयूरों और हंसोंके कलनादसे गूँजते रहते थे । वहाँ सब ओर सुन्दर पुष्प व्याप्त हो रहे थे । उन मनोहर शिखरोंको देखते हुए पाण्डवलोग बड़े हर्षके साथ वहाँ रहने लगे ॥ ४ ॥

साक्षात् कुबेरेण कृताश्च तस्मिन् नगोत्तमे संवृतकूलरोधसः । कादम्बकारण्डवहंसजुष्टाः पद्माकुलाः पुष्करिणीरपश्यन् ॥ ५ ॥

उस श्रेष्ठ शैलपर साक्षात् भगवान् कुबेरने अनेक सुन्दर सरोवर बनवाये थे, जो कमल-समूहसे आच्छादित रहते थे । उनके जल शैवाल आदिसे ढके होते थे और उन सबमें हंस,

कारण्डव आदि पक्षी सानन्द निवास करते थे । पाण्डवोंने उन सरोवरोंको देखा ॥ ५ ॥

क्रीडाप्रदेशांश्च समृद्धरूपान् सुचित्रमाल्यावृतजातशोभान् । मणिप्रकीर्णांश्च मनोरमांश्च यथा भवेयुर्धनदस्य राज्ञः ॥ ६ ॥

धनाध्यक्ष राजा कुबेरके लिये जैसे होने चाहिये, वैसे ही समृद्धिशाली क्रीडा- प्रदेश वहाँ बने हुए थे । विचित्र मालाओंसे समावृत होनेके कारण उनकी शोभा बहुत बढ़ गयी थी । उनको मणि तथा रत्नोंसे अलंकृत किया गया था, जिससे वे क्रीड़ा- स्थल मनको मोहे लेते थे ॥ अनेकवर्णैश्च सुगन्धिभिश्च महाद्रुमैः संततमभ्रजालैः । तपःप्रधानाः सततं चरन्तः शृङ्गं गिरेश्चिन्तयितुं न शेकुः ॥ ७ ॥

अनेक वर्णवाले विशाल सुगन्धित वृक्षों तथा मेघसमूहोंसे व्याप्त उस पर्वतशिखरपर विचरते हुए सदा तपस्यामें ही संलग्न रहनेवाले पाण्डव उस पर्वतकी महत्ताका चिन्तन नहीं कर पाते थे ॥ ७ ॥

स्वतेजसा तस्य नगोत्तमस्य

महौषधीनां च तथा प्रभावात् ।

विभक्तभावो न बभूव कश्चि- दहोनिशानां पुरुषप्रवीर ॥ ८ ॥

वीरवर जनमेजय! पर्वतराज गन्धमादनके अपने तेजसे तथा वहाँकी तेजस्विनी महौषधियोंके प्रभावसे वहाँ सदा प्रकाश व्याप्त रहनेके कारण दिन - रातका कोई विभाग नहीं हो पाता था ॥ ८ ॥

यमास्थितः स्थावरजङ्गमानि

पृष्ठ 1118

महाभारत — खण्ड २, पृष्ठ 1118 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

विभावसुर्भावयतेऽमितौजाः ।

तस्योदयं चास्तमनं च वीरा- स्तत्र स्थितास्ते ददृशुर्नृसिंहाः ॥ ९ ॥

जिन भगवान् सूर्यका आश्रय लेकर अमित तेजस्वी अग्निदेव सम्पूर्ण स्थावर- जंगम प्राणियोंका पोषण करते हैं, उनके उदय और अस्तकी लीलाको पुरुषसिंह वीर पाण्डव वहाँ रहकर स्पष्ट देखते थे ॥ ९ ॥

रवेस्तमिस्रागमनिर्गमांस्ते तथोदयं चास्तमनं च वीराः । समावृताः प्रेक्ष्य तमोनुदस्य गभस्तिजालैः प्रदिशो दिशश्च ॥ १० ॥

स्वाध्यायवन्तः सततक्रियाश्च धर्मप्रधानाश्च शुचिव्रताश्च । सत्ये स्थितास्तस्य महारथस्य सत्यव्रतस्यागमनप्रतीक्षाः ॥ ११ ॥

वे वीर पाण्डव वहाँसे अन्धकारके आगमन और निर्गमनको अन्धकारविनाशक भगवान् सूर्यके उदय और अस्तकी लीलाको तथा उनके किरणसमूहोंसे व्याप्त हुई सम्पूर्ण दिशाओं और विदिशाओंको देखकर स्वाध्यायमें संलग्न रहते थे । सदा शुभकर्मोंके अनुष्ठानमें तत्पर रहकर प्रधानरूपसे धर्मका ही आश्रय लेते थे । उनका आचार- व्यवहार अत्यन्त पवित्र था । वे सत्यमें स्थित होकर सत्यव्रतपरायण महारथी अर्जुनके आगमनकी प्रतीक्षा करते थे ॥ १०-११ ॥ इहैव हर्षोऽस्तु समागतानां क्षिप्रं कृतास्त्रेण धनंजयेन । इति ब्रुवन्तः परमाशिषस्ते पार्थास्तपोयोगपरा बभूवुः ॥ १२ ॥

' इस पर्वतपर आये हुए हम सब लोगोंको यहीं अस्त्रविद्या सीखकर पधारे हुए अर्जुनके दर्शनसे शीघ्र ही अत्यन्त हर्षकी प्राप्ति हो; ' इस प्रकार परस्पर शुभ- कामना प्रकट करते हुए वे सभी कुन्तीपुत्र तप और योगके साधनमें संलग्न रहते थे ॥ १२ ॥

दृष्ट्वा विचित्राणि गिरौ वनानि किरीटिनं चिन्तयतामभीक्ष्णम् । बभूव रात्रिर्दिवसश्च तेषां संवत्सरेणैव समानरूपः ॥ १३ ॥

उस पर्वतपर विचित्र वन-कुंजोंकी शोभा देखते और निरन्तर अर्जुनका चिन्तन करते हुए पाण्डवोंको एक दिन- रातका समय एक वर्षके समान प्रतीत होता था ॥ १३ ॥

पृष्ठ 1119

महाभारत — खण्ड २, पृष्ठ 1119 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

यदैव धौम्यानुमते महात्मा कृत्वा जटां प्रव्रजितः स जिष्णुः । तदैव तेषां न बभूव हर्षः कुतो रतिस्तद्गतमानसानाम् ॥ १४ ॥

जबसे धौम्य मुनिकी आज्ञा लेकर महामना अर्जुन सिरपर जटा धारण करके तपस्याके लिये प्रस्थित हुए थे, तभीसे उन पाण्डवोंके मनमें रंचमात्र भी हर्ष नहीं रह गया था । उनका मन निरन्तर अर्जुनमें ही लगा रहता था । ऐसी दशामें उन्हें सुख कैसे प्राप्त हो सकता था? ॥ १४ ॥

भ्रातुर्नियोगात् तु युधिष्ठिरस्य

वनादसौ वारणमत्तगामी ।

यत् काम्यकात् प्रव्रजितः स जिष्णु- स्तदैव ते शोकहता बभूवुः ॥ १५ ॥

गजराजके समान मस्तानी चालसे चलनेवाले वे अर्जुन जब बड़े भाई युधिष्ठिरकी आज्ञा लेकर काम्यक वनसे प्रस्थित हुए थे, तभी समस्त पाण्डव शोकसे पीड़ित हो गये थे ॥ १५ ॥

तथैव तं चिन्तयतां सिताश्व- मस्त्रार्थिनं वासवमभ्युपेतम् ।

मासोऽथ कृच्छ्रेण तदा व्यतीत- स्तस्मिन् नगे भारत भारतानाम् ॥ १६ ॥

जनमेजय! अस्त्रविद्याकी अभिलाषासे देवराज इन्द्रके समीप गये हुए श्वेतवाहन अर्जुनका चिन्तन करनेवाले पाण्डवोंका एक मास उस पर्वतपर बड़ी कठिनाईसे व्यतीत हुआ ॥ १६ ॥

उषित्वा पञ्च वर्षाणि सहस्राक्षनिवेशने ।

अवाप्य दिव्यान्यस्त्राणि सर्वाणि विबुधेश्वरात् ॥ १७ ॥

आग्नेयं वारुणं सौम्यं वायव्यमथ वैष्णवम् ।

ऐन्द्रं पाशुपतं ब्राह्मं पारमेष्ठ्यं प्रजापतेः ॥ १८ ॥

यमस्य धातुः सवितुस्त्वष्टुर्वैश्रवणस्य च ।

तानि प्राप्य सहस्राक्षादभिवाद्य शतक्रतुम् ॥ १ ९ ॥

अनुज्ञातस्तदा तेन कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।

आगच्छदर्जुनः प्रीतः प्रहृष्टो गन्धमादनम् ॥ २० ॥

इधर अर्जुनने इन्द्र - भवनमें पाँच वर्ष रहकर देवेश्वर इन्द्रसे सम्पूर्ण दिव्यास्त्र प्राप्त कर लिये । इस प्रकार अग्नि, वरुण, सोम, वायु, विष्णु, इन्द्र, पशुपति, ब्रह्मा, परमेष्ठी, प्रजापति, यम, धाता, सविता, त्वष्टा तथा कुबेरसम्बन्धी अस्त्रोंको भी देवेन्द्रसे ही प्राप्त करके उन्हें

पृष्ठ 1120

महाभारत — खण्ड २, पृष्ठ 1120 का मूल पृष्ठ
पूरे पर्दे पर देखने के लिये चित्र दबाएँ
पाठ पढ़ें पाठ छिपाएँ

प्रणाम किया । तदनन्तर उनसे अपने भाइयोंके पास लौटनेकी आज्ञा पाकर उनकी परिक्रमा करके अर्जुन बड़े प्रसन्न हुए और हर्षोल्लासमें भरकर गन्धमादनपर आये ॥ इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि यक्षयुद्धपर्वण्यर्जुनाभिगमने चतुःषष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः ॥ १६४ ॥

इस प्रकार श्रीमहाभारत वनपर्वके अन्तर्गत यक्षयुद्धपर्वमें अर्जुनाभिगमनविषयक एक सौ चौंसठवाँअध्याय पूरा हुआ ॥ १६४ ॥